Park na styku piasku, wody i wiatru
Słowiński Park Narodowy, utworzony w 1967 roku i wpisany na listę Rezerwatów Biosfery UNESCO w 1977 roku, leży na Wybrzeżu Słowińskim w województwie pomorskim. Obejmuje blisko 18 600 hektarów na styku Bałtyku, wydm nadmorskich, jezior przymorskich i borów sosnowych.
Administracyjnie park graniczy z gminami Łeba i Smołdzino; centrum zarządu parku mieści się w Smołdzinie. Wejście od strony Łeby to główny punkt, przez który przechodzi większość odwiedzających w sezonie letnim.
Wydmy Łącka i Czołpińska
Najważniejszym elementem krajobrazu są dwa pola wydm wędrujących: Wydma Łącka (w okolicach Łeby) i Wydma Czołpińska (na zachodzie parku). Obydwie przemieszczają się pod wpływem dominujących wiatrów zachodnich w głąb lądu, zasypując stare bory sosnowe.
Prędkość wędrówki wydmy wynosi średnio kilka metrów rocznie, lecz w latach o intensywnych wiatrach może być wyraźnie wyższa. Martwe wierzchołki sosen wychodzące spod piasku to charakterystyczny element pejzażu, dokumentujący tempo tego procesu w ciągu kilku dziesięcioleci.
Wydmy tworzą unikalną mozaikę siedlisk: od suchych muraw na stokach zawietrznych po silnie uwilgotnione zagłębienia deflacyjne, gdzie utrzymuje się wegetacja higrofityczna.
Park jest obszarem Natura 2000 (PLB220003 — Pobrzeże Słowińskie). Obejmuje jeziora Łebsko i Gardno — dwa z największych jezior przymorskich w Polsce — będące miejscem zimowania i żerowania kilkudziesięciu gatunków ptaków wodno-błotnych.
Jeziora Łebsko i Gardno
Jezioro Łebsko (ponad 7 000 ha) jest trzecim pod względem powierzchni jeziorem w Polsce i jednym z największych jezior przymorskich w Europie Środkowej. Oddzielone od morza wąskim pasem wydm i mierzei, utrzymuje połączenie z Bałtykiem przez cieśninę, co wpływa na jego zasolenie i skład gatunkowy fauny.
Łebsko i Gardno stanowią ważne żerowisko i noclegowisko dla migrujących ptaków — w szczególności gęsi, kaczek i łysek. Jesienią i zimą gromadzą się tu dziesiątki tysięcy ptaków, co stanowi spektakl przyrodniczy obserwowany przez ornitologów i fotografów.
Roślinność — od halofilów po bory
Bezpośrednio przy linii brzegowej rosną pionierskie rośliny piasków nadmorskich: wydmuchrzyca piaskowa (Leymus arenarius) i piaskownica zwyczajna (Ammophila arenaria) — gatunki zdolne do wzrostu na przesuwającym się podłożu. Dalej w głąb lądu pojawia się typowa roślinność wrzosowiskowa i bory sosnowe.
W obszarach deflacyjnych i wilgotnych zagłębieniach między wydmami rozwija się osobliwa roślinność — niskoroślałe zbiorowiska trawiaste i szuwary. Niektóre z nich zaliczane są do priorytetowych siedlisk przyrodniczych Dyrektywy Siedliskowej.
Dostępność i ruch turystyczny
Park jest dostępny przez cały rok, choć ruch turystyczny koncentruje się w miesiącach letnich. Wejście na wydmy od strony Łeby jest biletowane w sezonie; do parku prowadzi ścieżka piesza lub trasa rowerowa z centrum Łeby.
Poza wydmami wartościowe są: ścieżka edukacyjna wokół Jeziora Łebsko, punkt widokowy na Rowokole (115 m n.p.m. — najwyższe wzgórze w okolicy) oraz muzeum przyrodnicze w Smołdzinie.
Możliwości noclegu w bezpośrednim sąsiedztwie parku są ograniczone; główna baza noclegowa skupia się w Łebie i Klukach.